Mixed emotions

Vijf jaar wordt mijn oudste kleine ventje alweer.  Echt jong, VIJF!  Een dag waarop gefeest moet worden en we dat ook zeer uitbundig zullen doen.  Straks wanneer de school uit is.  En gans het verlengde weekend lang.  Met kronen en slingers en taart en cadeautjes en knuffels en zoenen.  Allemaal in overvloed.  Want vijf dat word je maar één keer.

Maar toch is het ook een dag waarop verdriet en gemis weer snijdend aanwezig zijn.  Waar ik me in het eerste jaar continu in een dikke waas van verdriet bevond die over alles heen leek te zijn gedrapeerd is dit nu minder.  Maar nu lijkt het gemis op belangrijke dagen of momenten des te pijnlijker aanwezig.  Ik mis hem zo.  En soms haat ik de tijd die me steeds verder van hem wegvoert.  Mijn fiere papa die als eerste aan mijn ziekenhuisbed stond om mijn eerstgeborene te bewonderen.  De ‘bompa’ met een pamperfobie, maar die zijn kleinkindertjes toch zo graag zag.  Ik zie hem nog juju paardje doen met Titus en monstertje spelen.  Ik herinner me nog de laatste knuffel op onze oprit vooraleer hij in een ziek hoopje ellende veranderde.  En vooral branden nog die laatste woorden “ik bel je morgen wel, onze telefoon is plat”.  Wist ik veel…

Ik zou Titus zo graag vandaag van hem een “gelukkige verjaardag” gegund hebben.

En nu terug naar het cakejes bakken en straks mag de jarige naar een restaurant van eigen keuze: den Ikea!

Read Full Post »

Boem Patat

Astor…

weigert alleen te stappen. Aan de hand doet hij het vlotjes. Maar alleen, gij zot gij!

wil altijd van zottekesspel doen in de zetel.

valt uit de zetel met zo nen boenk die alleen kinderhoofd tegen vloer kan betekenen.

heeft een ei van een buil op zijn voorhoofd met gejammer en zo van dat ‘alleen moeder is goed gedoe’.

staat recht en zet zijn eerste echte stapkes alleen.

Read Full Post »

4 maanden met Astor

Miljaar ik loop hier achter.  Wilde ik iets schrijven over mijnen driemaander.  Is hij ondertussen toch al wel geen vier maand zeker.  Ik heb nu al tijd tekort.  Wat gaat dat binnenkort geven wanneer ik terug aan het werk ben?  We gaan dat hier dus wat tijdsefficiënt moeten aanpakken.  Gewoon wat random facts om het geheugen wat te ondersteunen, een fotootje en dan gaan we weer over tot de orde van de dag. 

• Is een van de mooiste ventjes van het universum en ik kan dat weten want ik ben zijn moeder. 
• Weegt iets van een 6 kg en is iets van een 62 cm.
• Zijn ooievaarsbeet is zowel op zijn voorhoofd als in zijn nek nog steeds prominent aanwezig. 
• De groeiende interactie tussen de broertjes is geweldig om te zien.  Titus zien gloeien van trots wanneer het lukt om zijn broer aan het lachen te maken.  Sinds het krijsen verminderd is vindt Titus het ook ok dat we zijn kleine broer toch niet zullen meegeven met de vuilkar. 
• Moet het nog steeds met enkel tetjesmelk stellen en eist zo’n 5 à 6 maaltijden per dag.  Helaas vindt er een van zijn schafttijden nog steeds plaats zo tussen 3u30 en 5u ‘s nachts.  Van doorslapen nog steeds geen sprake dus.  Slapen gebeurt ook nog altijd in een bakerzak omdat hij zich anders blijft wakkerwroeten met zijn handjes. 
• Na het laatste doktersverhaal gingen we nog eens naar het uz.  Alwaar de prof het vermoeden van een meervoudige voedingsallergie uitsprak en ook de bezorgdheid rond zijn leverfunctie bevestigde.  Zij stelde voor om stilletjes aan te gaan provoceren met de verschillende voedselgroepen.  Ondertussen testte ik al de zuivelgroep.  Aanvankelijk zag het er veelbelovend uit.  Ik merkte nl. niet al teveel verschil.  Helaas na een dikke twee dagen begon het kind aanzienlijk meer te brullen, hing de diarree weer tot in zijn nek en waren er weer vele schijnbare pijnlijke scheten.  Zuivel dus wederom geschrapt.  Ondertussen zijn we weer twee weken verder en ben ik net gestart met het testen van soja.  So far so good.  Na de borstvoeding zou hij wel aangewezen zijn op peperdure sterk doorgedreven hypoallergene melk.  Zijn leverfunctie werd opnieuw getest en er was al verbetering merkbaar.  Halleluja!
• Sinds zijn ingewanden zich wat beter gedragen is hij ook zo heerlijk vriendelijk en vrolijk.  Ge moet uw kop maar laten zien en ge krijgt een gigantische smile.  Behalve wanneer hij moe is, dan verandert hij in een klein nijdig bleitmonster. 
• Met spijt in het hart zie ik het einde van de borstvoedingsperiode naderen.  Ook deze keer zal ik er moeilijk afscheid van kunnen nemen.  Ik vind het echt een van de mooiste dingen van de ganse babyperiode.  Zo’n klein wurm dat niets gezelliger vindt dan in je decolleté hangen het heeft iets.  Astor is ook zo’n gemakkelijke drinker.  Geen enkele keer heb ik zo moeten worstelen als bij Titus.  Ook het idee dat het misschien wel de laatste keer zal zijn helpt er niet aan.  Ik had dan eigenlijk graag nog wat voort gedaan, maar met het onvoorspelbare van mijn job zie ik het precies praktisch niet haalbaar.  Jammer!
• Binnen een kleine maand is het dus zover.  Na een jaar thuis (ja ik ben een luxebeest) ga ik terug aan het werk.  Dat gaat hier serieus wennen worden.  Ik vrees nu al de ochtend- en avondspits, de files en de stress om tijdig op het werk en in de crèche/school te raken.  Gelukkig werk ik maar 4/5de, maar aangezien ik echt een dweil van een moeder ben gaat er hier in den beginne toch gebleit worden vrees ik.  Blijkbaar ben ik ook een van de weinigen die er niet echt naar uitkijkt om terug te gaan werken.  Het beviel me wel dat fulltime moederen.  Het huishouden doen helaas wat minder… 
• Toch ook wel het vernoemen waard: tussen gebleit, borst en pamper schreef ik toch mijn scriptie, deed ik mijn presentatie en behaalde ik het certificaat van mijn specialisatieopleiding.  Achteraf vanzelfsprekend gepast gevierd met een eerste babyloze avond en een geweldige babysit. 
• Afin time’s up! De resterende weken van mijn verlof wil ik enkel nog genieten van mijn kleine wurms.
  

Read Full Post »

Appie burtdee toe joe

Afgelopen dinsdag werd hij gewoonweg helemaal plots drie. Had u dat zien aankomen?! Ik in ieder geval niet. Ik zou zweren dat het maar gisteren was dat hij de wereld in floepte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Read Full Post »

School is cool?

De eerste dagen van Titus zijn schoolcarrière zitten erop.  Na twee vlotte wenmomenten had ik gehoopt dat de natte zakdoeken zich tot moeders zak zouden beperken.  Gezien de korte week zijn we gestart met drie halve dagen.  De eerste dag is het kind vooral onder de indruk van het chaotische van een school.  Op de speelplaats kijkt hij zijn ogen uit en wil al snel gaan spelen op de grote houten trein.  Wanneer een ander kindje dat echter als haar territorium opeist vliegt  hij met een pruillip terug in mijn armen.  Ook wanneer de bel gaat wipt hij van het verschieten een meter in de lucht.  Bij het naar binnen gaan met zijn nieuwe juf gaat hij flink met ons mee en kiest vrijwel onmiddellijk een stuk speelgoed waarmee hij wil spelen.  Bij het afscheid gelukkig geen tranen.  ‘s Middags krijgen we een afgepeigerde peuter terug.  Volgens de juf heeft hij het goed gedaan maar raakt hij wel nog snel in paniek door de vele nieuwe indrukken.  Wanneer ik hem ‘s namiddags vraag of hij terug wilde naar school krijg ik de repliek: “ja, maar nu niet”. 

Op dag twee loopt het afscheid minder vlot.  De ouders mogen nu niet meer mee tot aan de klas en moeten dag zeggen op de speelplaats.  Dit ziet Titus niet zo zitten en zet zijn keel open.  ‘s Middags wordt hij aan ons afgeleverd met dikke rode ogen van het huilen.  In de namiddag laat hij meermaals horen dat hij bang is op school.  Meer details krijgen we spijtig genoeg niet. 

Op dag drie is de wederhelft schooltaxi van dienst.  Het kind is moedig en huilt niet.  Wel valt hij op de speelplaats en schaaft zijn kin waardoor er wel wat tranen vloeien.  

De dagen nadien krijgen we regelmatig volgende boodschap “Titus bang school”.

Laat ons hopen dat volgende week wat makkelijker wordt.

Read Full Post »

‘t was er beregoed!

Als iets goed was mag dat gezegd worden…

Dag crèchevriendjes!

Read Full Post »

Tettergat

Dat mondje staat hier tegenwoordig niet meer stil.  Een kleine steekproef:

• Titus buite pelen, in zandbak, mama ook.
• Papa wekke, tandjes make.
• Boekoek!
• Ondje ni bijte, Titus bank.
• Titus wemmen, bandje aan.
• Pas op voo je joofd.
• Bronkoli
• Pipi gas.
• Titus bank.
• Papa zot.
• Eendjes wemmen water, falalalala
• Mama stop emee!  Mama flink zijn!

En mijn god, mijn kind zegt “slipje” tegen een onderbroek.  *gruwel en horror*  Om een of andere reden moet ik bij ‘slipje’ aan dingen als ‘remsporen’ denken.

Edit:

Achteraf schoten er mij nog een aantal te binnen:

• Pjotje
• Borstels (haha)
• Wieletje

Read Full Post »

Twee!

Omwille van de dingen des levens een beetje met vertraging…

Read Full Post »

Knuffelbeerke

Extra vroeg stond ik gisteren terug aan de crèche.  Helemaal paraat om mijn zoon die vast en zeker al zeven uur onophoudelijk om zijn moeder aan het schreien was te gaan redden. 

Maar neen, sloeg daar even mijn fantasie op hol.  Blijk ik ook zo iemand te zijn die denkt dat de evenaar door haar gat loopt.   Neenee, mijn zoon heeft dat daar goed gedaan zo alleen.  Geen moeder of vader van doen die kleine.  Het grote verdriet was na mijn vertrek blijkbaar snel over.  Hij had zelfs wat geslapen in een zonder-spijlen-bedje. 

Toen ik arriveerde zat Mijnheerke daar dus op zijn dooie gemak torens te bouwen.  En in de plaats van dol van vreugde naar zijn moeder toe te rennen placeerde hij zeer cool nog een laatste blokje op zijn bouwwerk.  Gelukkig kon ik hem wel verleiden  (ik beloofde hem Molletje en druiven) om mee naar huis te gaan.  Zeer enthousiast en met beide handen werd iedereen nog uitgewuifd (hij heeft de laatste tijd trouwens een zeer pauselijke zwaai). 

Laten we seffens eens zien wat dag twee brengt.

Read Full Post »

Van troetel- naar knuffelbeer

Lieve zoon,

Vandaag ben je weer een beetje groter dan gisteren en nog een beetje kleiner dan je morgen zal zijn.  In je jonge leven was het vanmorgen alweer tijd voor een mijlpaal.  Je werd door je moeder voor de eerste keer afgezet in de peutergroep.  Al van bij het binnenkomen leek je nattigheid te voelen.  In plaats van naar links gingen we nu naar rechts in de gang.  Je keeltje werd al open gezet.  Je moeder probeerde je wat stuntelig te sussen met vriend poes en je tuut, maar dit kon de decibels al niet meer dempen.  Tegen dat we in je nieuwe groepje arriveerden hing je als een rasechte babychimpansee aan je moeders been.  We moesten je er met twee afpellen.  Ondertussen waren we al allebei nat door jouw tranen.  Bij het weghangen van je jasje aan de kapstok in het donkere gangetje racete je al snikkend achter je moeder en kroop je in het donker weg achter de kast.  Het toepassen van de struisvogelpolitiek heb je vast ook van je moeder geërfd.  Helaas voor ons beiden levert het meestal niets op.  Je werd van achter de kast gevist en naar de rest van de kindertjes gebracht.  De kinderverzorger nam je over van je mama waardoor je helemaal door het lint ging.  Waarop je moeder naar haar auto vluchtte. 

Zoonlief, op zulke momenten zou ik het liefst van al met jou struisvogel spelen.  We verstoppen ons samen en trekken ons niets aan van de rest van de wereld.  Den boom in met werken, met naar de crèche moeten, met inkomens en facturen.  Enkel wij, en voor de rest niks van tel. 

Tot straks grote vent! Hopelijk zijn je tranen ondertussen gedroogd…

Je mama

Read Full Post »