Waar is mijn baby? Mijn kleinste is ondertussen een erg ondernemend kereltje van 1 jaar. Geen nijdig schreeuwende baby meer, maar een eeuwige lachebek met slechts twee tanden. Pijlsnel kruipend met een voorliefde voor verlengdraden en elektronica. Nog geen enkele interesse voor een tweebenig bestaan, tenzij het tvbakje bemachtigen deze skill vereist. Wat eten betreft een bodemloos vat en al een jaar lurkend aan moeders buffet. Onzen brok klokt dan ook af op 10kg400 en op 77,5cm. Met een onuitputtelijke energie schudt hij met zijn gat terwijl hij zelf de radio bedient. Onze eigenste kleine deejay. Overdag slapen is aan mijnheer weinig of niet besteed. Gegierd en geroepen moet er worden: op “papaaaa” en op “Ties”. Een uur geslapen is een uur niet geleefd. Gelukkig wordt er ‘s nachts toch (meestal) het klokje rond geslapen. Zijn kijkers lijken op die van mijn vader van wie mijn grootmoeder altijd zei dat hij ogen had als meren. Hoe het ook zij, één blik van “mijn koekske” en wij zijn verloren. Zijn broer, die hem dagelijks wel eens influistert “ik zie u graag mijnheerke” incluis.
