Gisteren had ik met Titus een conversatie over broertjes en zusjes. Titus zou nog wel een extra gezinslid willen. En liefst van al zijn vriendinnetje L. Zij zou wel een goed zusje zijn. Ik leg uit dat dat de ouders van L. dit waarschijnlijk niet zo zouden zien zitten en dat we zelf voor een broertje of zusje zouden moeten zorgen. “Ah ja” zegt Titus, “jij kan dan gewoon een kindje naaien met uw naaimachine”.
Wel ja euh jongen….
grappig, en nog dubbelzinnig ook (enkel die naaimachine is overbodig) *flauw, ik weet het, maar kon het niet laten*
Indeed, ik lag zelf dubbel. En Titus werd kwaad van onbegrip omdat ik hem zogezegd aan het “uitlachen” was.
Gulder zitten gewoon kei hard op dezelfde golflengte!
Grappig hoe onschuldige kinderuitspraken zo onbedoeld hilarisch kunnen zijn.
Arme Titus…
