Mixed emotions

Vijf jaar wordt mijn oudste kleine ventje alweer.  Echt jong, VIJF!  Een dag waarop gefeest moet worden en we dat ook zeer uitbundig zullen doen.  Straks wanneer de school uit is.  En gans het verlengde weekend lang.  Met kronen en slingers en taart en cadeautjes en knuffels en zoenen.  Allemaal in overvloed.  Want vijf dat word je maar één keer.

Maar toch is het ook een dag waarop verdriet en gemis weer snijdend aanwezig zijn.  Waar ik me in het eerste jaar continu in een dikke waas van verdriet bevond die over alles heen leek te zijn gedrapeerd is dit nu minder.  Maar nu lijkt het gemis op belangrijke dagen of momenten des te pijnlijker aanwezig.  Ik mis hem zo.  En soms haat ik de tijd die me steeds verder van hem wegvoert.  Mijn fiere papa die als eerste aan mijn ziekenhuisbed stond om mijn eerstgeborene te bewonderen.  De ‘bompa’ met een pamperfobie, maar die zijn kleinkindertjes toch zo graag zag.  Ik zie hem nog juju paardje doen met Titus en monstertje spelen.  Ik herinner me nog de laatste knuffel op onze oprit vooraleer hij in een ziek hoopje ellende veranderde.  En vooral branden nog die laatste woorden “ik bel je morgen wel, onze telefoon is plat”.  Wist ik veel…

Ik zou Titus zo graag vandaag van hem een “gelukkige verjaardag” gegund hebben.

En nu terug naar het cakejes bakken en straks mag de jarige naar een restaurant van eigen keuze: den Ikea!

Dolfijntje

“Mama, ik wil een andere naam hebben.”

“Ahzo jongen, en waaraan had je dan wel gedacht?”

“Vanaf nu wil ik Dolfijntje heten.”

“Ah ok knollietjen, Dolfijntje it is…”

 

Die keer van de verse voornemens, goede intenties en vurige wensen…

Ik stel voor dat jullie alvast in gniffelmodus gaan.  Maar blijkt dus dat ik dit jaar eens heb nagedacht over voornemens en werk wil maken van een lichtjes geupdate versie van mijn eigenste wijf.  Daarom een ellenlang lijstje vol banaliteiten omdat ik nu eenmaal een lijstjesmeisje ben.

- De bewegink: gebruik die tienbeurtenkaart van het zwembad en zwem.  Of trek die loopschoenen nog eens aan en loop weg.

- Wie schrijft die blijft: blaas het stof van uw blog vrouw.  Minstens één schrijfsel per week zou toch haalbaar moeten zijn.

- Het naaimachien: me in september inschrijven voor de module patroontekenen.  En de Ijverige Wijven nog eens bezoeken.  Handgemaakt grief voorzien voor de aankomende kudde 2013-baby’s.  Eindelijk eens mijn aanslepend onderzoek van waar vind ik de beste labels afronden en ze bestellen.

- Het sociaal netwerk: maak werk van je vrienden.  Het voorbije weekend al hard gewerkt met haar.  De recuperatietijd van dergelijke arbeid is trouwens ook gelijk niet meer wat het was.  Attenter wezen voor mijn significant others.

- Facebook 365: elke dag een foto een jaar lang. Zonder enig nut, gewoon omdat ik dat leuk vind.

- Foto’s: eens een deftig boek lezen over fotografie en wat meer prutsen met de camera.  Of fotografieles… Of een workshop…

- Het Huis: het moet er van komen in 2013!  Het moet!

- Het eten: na 11 jaar vegetarisme gaf ik het ergens in mijn studententijd op.  Maar dat was buiten mijn aanhoudend knagende geweten gerekend.  We beginnen hier met een eerste stap: zes dagen per week veggie en één vleesdag.

-  Denken Durven Doen.  En niet eindeloos blijven hangen in het denkstadium.  De professionele toekomstknoop doorhakken. Get a grip woman!

-  De boeken: meer lezen.  Leestips zijn dan ook zeer welgekomen!

- And last but nog least: de gulzigheid.  Mijn lippen niet meer tweedegraads verbranden aan gloeiendhete lasagne. Men kan beter wachten tot zijn eten van een eetbare temperatuur is voordat men zich er op stort.

Peanuts…

Kindjes komen uit de naaimachine…

Gisteren had ik met Titus een conversatie over broertjes en zusjes.  Titus zou nog wel een extra gezinslid willen.  En liefst van al zijn vriendinnetje L.  Zij zou wel een goed zusje zijn. Ik leg uit dat dat de ouders van L. dit  waarschijnlijk niet zo zouden zien zitten en dat we zelf voor een broertje of zusje zouden moeten zorgen. “Ah ja” zegt Titus, “jij kan dan gewoon een kindje naaien met uw naaimachine”.

Wel ja euh jongen….

Moh, wat ze hier nu binnen smijten!

Ach kijk wat zit er hier onder een steen?! En het leeft nog!  Wie had dat gedacht na bijna een jaar van radiostilte.  Maar het is een vers jaar en u kent dat wel.  Een mens loopt dan over van goede intenties en voornemens.  En laat bloggen er daar nu een van zijn.  Maar misschien neem ik u eerst nog even mee naar het verleden, naar mijn 2012.

Dat begon zo:

Halverwege werd er in den echt verbonden:

Waarvoor hij ingenieuze uitnodigingen bedacht, een geweldig kleed door Hem werd ontworpen en schone foto’s door haar haar werden gemaakt!

Het werd uiteindelijk toch geen tuinfeest, maar een onvergetelijke fuif op een boot met vele mooie mensen. Ik kon nadien enkel nog denken: “Can we do it all again?!”

En als dessert zochten we de zon op in Frankrijk.

Het najaar van 2012 was zoals het herfst en winter betaamd letterlijk en figuurlijk wat minder zonnig.  But I’m working on it! In 2013 hopen we op zon in den hof èn in de kop!  Over mijn voornemens en verlangens voor dit jaar vertel ik u later wel.

Boem Patat

Astor…

weigert alleen te stappen. Aan de hand doet hij het vlotjes. Maar alleen, gij zot gij!

wil altijd van zottekesspel doen in de zetel.

valt uit de zetel met zo nen boenk die alleen kinderhoofd tegen vloer kan betekenen.

heeft een ei van een buil op zijn voorhoofd met gejammer en zo van dat ‘alleen moeder is goed gedoe’.

staat recht en zet zijn eerste echte stapkes alleen.

@Van Katoen

Met een voos hoofd door een laatavondige escapade de avond voordien toog ik in goed gezelschap toch naar Van Katoen met als doel iets bij te leren over fotografische dinges.  Ik moet bekennen dat ik ooit  hoopte dat ik door een aanschaf van een reflexcamera plots in staat zou zijn om schonere plaatjes te schieten.  Was dat een ontnuchtering zeg.  Ik word ook altijd een beetje groen als ik schone foto’s zie.  Net zoals ik vroeger een beetje groen werd van meiskes die vlot van spagaatje deden.  Maar bon, dat is een andere histoire.

Een workshop ‘Fotografie voor Bloggers’  dus, alwaar ik een beetje hersendood probeerde te volgen wat Elza D. en Photocopy Ann ons probeerden over te brengen.  Beknopte uitleg over diagfragma, sluitertijd, iso-waardes, etc.  Geweldig interessant vond ik en mijn verlangen om ooit eens een volledige fotografiecursus werd alleen maar aangewakkerd.

Als afsluiter moesten we onze nieuwe skills botvieren op een onschuldige appel.  Zoals ge ziet ben ik er nog lang niet, maar de goesting om terug meer te prutsen met de knopkes en wielekes is er weer.

Thuis nog de ganse avond geprutst en geprobeerd bepaalde zaken in het geheugen te proppen om wat bewuster bepaalde effecten te bekomen.   Waaronder dit experimentje met mijn medewerkzame playmobilvrienden.

Dat smaakt naar meer…